СУННАТГАРОӢ ВА СУННАТШИКАНИИ ШОИРОНИ ҒАЗАЛСАРОИ ӮЗБЕКИСТОН (масъалаҳои балоғати тасвир ва вазну қофия)

Authors

  • Меҳмон Нарзиқулов докторанти Донишгоҳи давлатии Самарқанд ба номи Шароф Рашидов

Keywords:

Паймон, Абдулло Субҳон, ғазал, назм, шакли ғазал, навовари, таҳаввули жанри ғазал, шоирони ғазалсаро, суннатгароӣ, вазни шеър, қофия, адабиёти форсӣ-тоҷикӣ.

Abstract

Шоирон умуман чанд тарзи ифодаи сухан доранд. Гурўҳе сухан аз чизе, воқиае, ҳолате мегўянд, барои ҳамин ин шоирон ба достонсароӣ бештар моиланд; гурўҳи дигари шоирон матлабу мақсад ва бархе масъалаҳои маъмули зиндагиро бо камоли ҳунару сухани манзум мароми асосии эҷодии худ медонанд. Агар Лоиқи бузург шоири муҳокима бошад,.. Абдулло Субҳон ба тарзи сухангўии хеш ба ҳеҷ кадом аз шоирони муосир монандие надорад. Шоир мехоҳад худро дар олами шоиронае таҷассум созад, яъне шеъри ў воситаи ифодаи ҳолати шоиронаи ўст. Бино ин сўзу сози шахсию қалбӣ, дунёи дил мабдаи тавлиди нақши рўҳию қалбии эҷоди вай аст.

References

Абдулло Субҳон. Гарди анҷум. – Т.: O’zbekiston, 2007, 72 саҳ.

Абдулло Субҳон. Мушки субҳ. – Душанбе: Адиб, 1988.

Абдулло Субҳон. Уфуқи пиндор. – Т.: Меҳнат, 2000.

Абдулҷаббор Кокоӣ. Овозҳои насли сурх. – Теҳрон: Уруҷ, 1386 ҳ.ш., 178 саҳ.

Абдулҳусайни Зарринкўб. Ошноӣ бо нақди адабӣ. – Теҳрон: Сухан, 1384 ҳ.ш., 508 саҳ.

Абдулғанӣ Мирзоев. Сездаҳ мақола. – Душанбе: Ирфон, 1977, 288 саҳ.

Паймон. Шабоҳанг. – Т.: Ёзувчи, 2000, 240 саҳ.

Паймон. Шабоҳанг. – Т.: “Sharq”, 2012, 272 саҳ.

Пайрав Сулаймонӣ. Маҷмӯъаи шеърҳо. – Сталинобод: 1941, саҳ.

Раҳим Ҳошим. Солҳо дар саҳифаҳо. Мақолаҳо ва Ёддоштҳо. – Душанбе: Адиб, 1988, 320 саҳ.

Раҳмонов Шоҳзамон. Таҳаввули воҳидҳои лирикӣ. – Душанбе: Адиб, 1988, 144 саҳ.

Ҷаъфар Муҳаммад. Чашми борон. – Термиз: Ҷайҳун, 1997. саҳ.

Ҷаъфар Муҳаммад. Мижгони офтоб. – Душанбе: Оли Сом

он, 1999.

Ҷаъфар Муҳаммад. Тулўъи сабзи ранг. Т.: Нашриёти мероси халқи ба номи А.Қодирӣ, 2003.

Ҷаъфар Муҳаммад, Р.Қурбониён. Ёдат ба хайр Ҷонибек. – Ховар. № 20 (60), 16–31 декабри соли 2011, саҳ. 8–9

. Ҷаъфари Муайиди Шерозӣ. Шеъри форсӣ аз машрутият то имрўз. – Теҳрон: 1357.

. Ҷаъфар Муҳаммад. Таҷаллӣ. – Т.: Доиратулмаорифи миллии Ўзбекистон, 2008, 288 саҳ.

Ҷаъфар Муҳаммад. Ошиқи ишқ. Маҷмўаи шеър. – Т.: “Yangi nashr”, 2011, 288 саҳ.

Published

2023-12-04

How to Cite

Меҳмон Нарзиқулов. (2023). СУННАТГАРОӢ ВА СУННАТШИКАНИИ ШОИРОНИ ҒАЗАЛСАРОИ ӮЗБЕКИСТОН (масъалаҳои балоғати тасвир ва вазну қофия). IQRO , 7(1), 32–42. Retrieved from https://www.wordlyknowledge.uz/index.php/iqro/article/view/3161